Vissen kunnen een uitweg zien, zelfs wanneer anderen het einde al hebben aanvaard. Waar iemand een feit ziet, zien zij een mogelijkheid. Waar een antwoord verschijnt, beelden ze zich een tweede versie in die misschien minder pijn doet.
Die eigenschap is niet naïef. Ze maakt het mogelijk nuances waar te nemen, tegenstrijdigheden te begrijpen en iemand niet te reduceren tot het slechtste moment dat die heeft meegemaakt. Maar ze kan ook verhalen openhouden die niet meer gaande zijn.
Deze tekst is geen voorspelling en ook geen vaststaande beschrijving van alle Vissen. Het is een manier om een patroon te bekijken: dat van iemand die zich zoveel mogelijke versies voorstelt dat er één kiezen begint te voelen alsof je alle andere verliest.
Een mogelijkheid doet minder pijn dan een feit
Een feit sluit deuren. Een mogelijkheid laat je nog steeds «misschien» denken. Misschien verandert diegene, misschien komt die terug, misschien is het morgen anders, misschien heeft diegene nog niet begrepen wat die echt wil.
Zolang iets zich nog in het domein van de mogelijkheden bevindt, vraagt het niet om een volledig rouwproces. Daarom kan verbeelden een vorm van bescherming worden: het geeft je tijd voordat je moet toegeven dat een relatie, een beslissing of een levensfase al een concrete vorm heeft.
Het probleem zit niet in hoop houden. Het zit in het verwarren van het bestaan van een mogelijkheid met de waarschijnlijkheid dat die werkelijkheid wordt.
Verbeelden ordent ook de werkelijkheid
Fantasie lijkt een plek zonder gevolgen, omdat ze zich vanbinnen afspeelt. Toch kan ze bepalen hoe lang je wacht, welk gesprek je uitstelt en aan welk alternatief je niet begint terwijl je een andere versie blijft vasthouden.
Vissen hoeven niet op te houden met verbeelden. Ze moeten opmerken wanneer hun verbeelding verruimt wat ze zien en wanneer ze het vervangt.
Een nuttige vraag is: welke feiten zou je moeten negeren om ervoor te zorgen dat jouw favoriete versie de meest waarschijnlijke blijft?
Het doel is niet om systematisch een illusie te vernietigen. Het doel is om ook mee te nemen wat er nog meer aanwezig is, zelfs als dat het verhaal ongemakkelijk maakt.
Wanneer intuïtie en angst hetzelfde klinken
Intuïtie komt niet altijd als een helder inzicht. Soms verschijnt ze als een ongemak dat je nog niet kunt onderbouwen. Angst kan ook met die stem spreken. Het verschil ontdek je zelden door harder na te denken; meestal verschijnt het wanneer je wat je je voorstelt naast wat er daadwerkelijk gebeurt legt.
Als alle opties open lijken te blijven, kijk dan welke optie vereist dat niemand verandert, dat niets wordt uitgesproken of dat de tijd vanzelf oplost waar niemand een beslissing over neemt. Misschien is het geen intuïtie. Misschien is het de wens om geen deur te sluiten.
Kiezen is ook zorgen
Elke keuze sluit iets uit, maar niet elke afstand is een verkeerd verlies. Kiezen kan de manier zijn om niet langer van een mogelijkheid te vragen dat die je hele leven draagt.
Je hoeft deze week geen enorme beslissing te nemen. Je kunt beginnen met een klein gebaar:
- opschrijven wat er gebeurt zonder toe te voegen wat er zou kunnen gebeuren;
- onderscheiden wat je weet van wat je hoopt;
- of een datum prikken om een situatie opnieuw te bekijken die al te lang openstaat.
De vraag van deze week is:
Wat beslist er voor jou terwijl je probeert geen enkele mogelijkheid te verliezen?
Misschien ben je niet verdwaald. Misschien weet je precies welke deur je moeilijk kunt sluiten. Het zien ervan verplicht je niet om dat vandaag te doen, maar brengt de beslissing weer in jouw handen.