Je hebt sinds maandag drie tabbladen openstaan, een boek half uit en een ander erbovenop waar je net aan begonnen bent. Op je telefoon staan vijf gesprekken waarin je zei: «ik laat het je later weten». Het is geen wanorde. Elk ervan is een mogelijkheid die je nog niet hebt hoeven uitsluiten.
Tweelingen wordt vaak beschreven als iemand met twee gezichten: het verandert van mening, past zich aan aan degene die tegenover zich zit, raakt enthousiast over iets en is een week later alweer met iets anders bezig. Van buitenaf lijkt dat wispelturigheid, of erger nog: een gebrek aan oprechtheid.
Deze tekst is geen voorspelling en ook geen portret van alle mensen met Tweelingen als sterrenbeeld. Het is een manier om naar een patroon te kijken: dat van iemand die liever meerdere versies openhoudt dan zich tot één versie beperkt.
Wat op twee gezichten lijkt
Met de een ben je op de ene manier en met de ander op een andere. Thuis praat je anders dan op je werk en met je vaste vrienden. Dat is niet doen alsof. In elke omgeving komt een deel van jou naar voren dat elders geen ruimte krijgt.
Het probleem is niet dat je uit veel delen bestaat. Dat geldt voor iedereen. Het probleem begint wanneer geen enkel deel helemaal mag blijven, omdat kiezen voor het ene voelt alsof je de andere delen verraadt.
Daarom vindt Tweelingen de vraag «maar wat wil je nou eigenlijk?» zo moeilijk. Het eerlijke antwoord is vaak «alles», en dat antwoord past niet in één beslissing.
Afronden is kiezen
Aan iets beginnen kost weinig. Je opent een deur zonder een andere te sluiten. Iets afronden is iets anders: wanneer je een project voltooit, wordt dat project wat je hebt gedaan, en al het andere wordt wat je niet hebt gedaan.
Vanuit dat perspectief is het logisch om dingen half af te maken. Zolang iets niet klaar is, kan het nog van alles worden. Het ongelezen boek kan nog steeds het beste boek zijn dat je ooit hebt gelezen. Het onafgemaakte gesprek kan nog steeds goed aflopen.
De nieuwsgierigheid is echt, en het is een van de goede kanten van Tweelingen. Maar soms wordt die voor iets anders gebruikt: om van niets afscheid te hoeven nemen.
De prijs van geen enkele deur sluiten
Alle opties openhouden geeft een gevoel van vrijheid. Een tijdje werkt dat. Daarna begint het op een moeilijk uit te leggen manier vermoeiend te worden: je bent overal en toch ben je nergens helemaal.
De mensen om je heen merken het ook. Ze weten niet of je het echt meent, omdat ze je al met veel dingen serieus hebben zien zijn. En jij weet het zelf ook niet helemaal, omdat je nooit lang genoeg bent gebleven om het te kunnen ontdekken.
Bij alle deuren blijven lijkt een manier om niets te verliezen. In de praktijk lijkt het sterk op nergens naar binnen gaan.
Nieuwsgierigheid of angst om te kiezen
Er is geen antwoord dat voor iedereen werkt. Soms is van koers veranderen het juiste, en juist doordat je veel hebt uitgeprobeerd, weet je welke kant je op wilt. De vraag is niet of je vaak verandert, maar waarvoor.
Om het iets duidelijker te zien, kun je wat je nu open hebt staan van elkaar scheiden:
- wat je blijft doen omdat het je echt interesseert;
- wat je aanhoudt voor het geval dat;
- wat je half afmaakte precies toen het iets van je begon te vragen;
- en waarvan je al weet dat je er niet meer op terugkomt, maar waarvan je niet durft te erkennen dat het voorbij is.
Je hoeft vandaag niet alles af te sluiten. Het is genoeg om te erkennen welke van deze lijsten het langst is.
De vraag van deze week is:
Wat laat je half af om niet te hoeven kiezen?
Tweelingen heeft geen twee gezichten. Het heeft er veel, en het vindt het moeilijk om er één te kiezen. Maar kiezen wist de andere niet uit. Het zorgt er alleen voor dat je ergens helemaal aanwezig kunt zijn.