Er is een scène die zich herhaalt. Iemand vraagt waar we gaan dineren en jij zegt "wat jullie willen", terwijl je een heel duidelijke mening hebt. Iemand vraagt je om een gunst op een slecht moment en je zegt ja. Iemand onderbreekt je en je lacht.
Dat is allemaal geen vriendelijkheid. Of niet alleen.
Alle kanten zien is een vaardigheid. En een valstrik
Wie iedereen begrijpt, krijgt vaak complimenten, en dat is verdiend: het vergt aandacht om zowel de reden van de ander als die van jezelf te begrijpen. Het probleem ontstaat in de volgorde. Eerst begrijp je de ander, daarna begrijp je jezelf, en vaak kom je niet aan dat tweede deel toe omdat het gesprek al is gesloten.
De vaardigheid wordt een gewoonte, en de gewoonte wordt karakter. Ze zeggen dat je niet opvliegt. Soms ben je gewoon stil.
Het is niet dat je het conflict vermijdt. Je weet gewoon wat het kost
Dit is het deel dat bijna niemand zegt. Wie niet discussieert, doet dat niet vanwege een kalm temperament: het gebeurt omdat hij of zij op een gegeven moment heeft geleerd dat "nee" iets verandert. De sfeer in een huis, de humor van iemand, de plek die je in een groep innam.
Je hebt geleerd dat vrede goedkoop is en dat "nee" duur is. Sindsdien betaal je met de munt die op korte termijn het minste pijn doet.
Twee manieren om aardig te zijn
Pam, in The Office, heeft jaren achter een balie gestaan en gezegd dat er niets aan de hand was. De serie portretteert haar als de verlegen persoon. Het was geen verlegenheid: het was niet willen storen dat gewoonte werd. En niet storen, jarenlang volgehouden, lijkt behoorlijk op verdwijnen.
Kathryn Merteuil, in Cruel Intentions, is de meest charmante persoon in de film en ook de gevaarlijkste. Niet ondanks dat ze aardig is: juist daardoor. Ze luistert als geen ander, en daarom weet ze waar het pijn doet. Haar vriendelijkheid heeft een prijs.
Beide zijn aardig. De een verdwijnt en de ander vraagt betaling. Bijna iedereen bevindt zich ergens tussen de twee, en dat punt verschuift afhankelijk van met wie je bent.
In het midden blijven is ook kiezen
De ongemakkelijke zin is deze: niet beslissen is een beslissing, en die gaat vaak tegen je. Het gesprek dat je niet hebt, verdwijnt niet, het verhuist naar je hoofd en daar herhaalt het zich steeds met betere antwoorden.
Je hoeft geen iemand te worden die om de sport discussieert. Het is genoeg om het exacte moment op te merken waarop je "wat jullie willen" zegt, terwijl je de antwoord al weet. Dat seconde is de informatie.
En deze week
Bij Tisbo kijken we deze week waar de druk vandaan komt en welke zin binnen is gebleven. Je hoeft niets op te schrijven: je antwoordt.